Saskia Rijerkerk “Wat wil je later worden?” vraagt de juf op de kleuterschool in Hoorn me. “Weet ik niet,” zeg ik verlegen. Maar ik weet het al lang: toneelspeler! Tijdens de rest van mijn lagere school periode blijf ik verlegen aan de kant zitten zodra we toneelstukjes mogen op voeren. Ik wil zo graag, maar durf niet. Wel krijg ik een rol in de eindmusical van de zesde klas en maak mijn debuut als zangeres (!) voor 200 man. Op de HAVO doe ik nog een poging tijdens de culturele avond, maar ben zo nerveus dat ik in mijn broek pis. Dan belt mijn vriendin op “Sas, er wordt een nieuw theaterclubje opgericht, doe je ook mee?” Ik meld me aan en kom voor het eerst van mijn leven echt in contact met theater en.... ik vind het geweldig!

Na mijn eindexamen heb ik nog steeds niet het lef om zelfs maar auditie te doen voor de toneelschool. Ik kies voor de sociale academie omdat je “daar ook drama krijgt.” Na mijn afstuderen, vind ik na lang dwalen mijn draai in de psychiatrie. Ondertussen ben ik moeder van twee dochters, via Australië in Breda beland en volg ik weer theaterlessen. Omdat ik via mijn werk de mogelijkheid krijg verpleegkunde te studeren, stop ik na een paar jaar met lessen. Toch mis ik het al snel zo dat ik me tijdens het afstudeerjaar weer opgeef voor cursussen.

Dan dreig ik voor de tweede keer af te studeren. .Plotseling zie ik naast mijn computer een flyer van de Acteerstudio. Een professionele opleiding...ik zie mijn kleuterjuf weer vragend naar me kijken. Zou ik alsnog? Trillend van de zenuwen doe ik mijn aanmelding voor de auditie op de bus. Mijn lieve manni schudt zijn hoofd “alsjeblieft niet nog drie jaar! ” Maar ik besluit dat ik er na dertig jaar, twee kinderen en twee studies eindelijk klaar voor ben. En nog voordat ik de verpleegkundige eed afleg, krijg ik bericht dat ik ben aangenomen op de Acteerstudio.